Doordat de langdurigheidstoeslag een vorm van bijzondere bijstand is geworden, is beslaglegging niet meer mogelijk: bewindvoerders mogen geen beslag meer leggen.
Als er ten onrechte wordt geïncasseerd, dan zal er een schriftelijk verzoek aan de bewindvoerder moeten worden gericht om terugbetaling onder verwijzing naar artikel 46 lid 2 WWB. Cliëntenraden die actief zijn in gemeenten waar men kennelijk meent dat de langdurigheidstoeslag vanaf 2009 nog onder het beslag valt, kunnen in de overlegstructuren met deze gemeenten wijzen op artikel 46 lid 2 Wwb www.weert.rechtopbijstand.nl/inhoud/index/pid/10 en op de publicatie van Schulinck.
Als er ten onrechte wordt geïncasseerd, dan zal er een schriftelijk verzoek aan de bewindvoerder moeten worden gericht om terugbetaling onder verwijzing naar artikel 46 lid 2 WWB. Cliëntenraden die actief zijn in gemeenten waar men kennelijk meent dat de langdurigheidstoeslag vanaf 2009 nog onder het beslag valt, kunnen in de overlegstructuren met deze gemeenten wijzen op artikel 46 lid 2 Wwb www.weert.rechtopbijstand.nl/inhoud/index/pid/10 en op de publicatie van Schulinck.
Daarnaast heeft de individuele aanvrager van een langdurigheidstoeslag, die bericht van de gemeente ontvangt dat deze toeslag wordt toegekend maar betaalbaar wordt gesteld aan de beslaglegger of bewindvoerder, de mogelijkheid van bezwaar (en beroep). De mededeling dat de toegekende langdurigheidstoeslag aan een ander dan de aanvrager wordt betaald, merkt de rechterlijke macht namelijk aan als een beslissing gericht op rechtsgevolg en moet dus als een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht worden aangemerkt. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep van 4 juli 2006, gepubliceerd op www.rechtspraak.nl onder LJN: AY0266.
Samengevat
